Anders leven na kanker: Carla Torhoudt

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

Carla Torhoudt begon te schilderen tijdens een sabbatjaar. Toen ze borstkanker kreeg werd het een echte passie. 'Schilderen droeg bij aan mijn genezingsproces', zegt Carla. Na haar behandeling koos ze voor een nieuwe carrière als kunstenares. 'Het leven kan kort zijn, daarom wil ik vandaag intens leven.'

Tekst: Carla Rosseels, uit Leven 35, juli 2007

Een succesvolle zakenvrouw met een snel en druk leven. Dat was het plaatje waar Carla Torhoudt (38) aan beantwoordde tot ze enkele jaren geleden zelf op de rem ging staan. In die tijd stond Carla mee aan het roer van het mediabedrijf Mediargus, na een lange werkdag ging ze sporten om stoom af te laten en dan zette ze met vriendinnen nog een stapje in de wereld. Slapen deed ze weinig. 'Het was een leuk leven', zegt Carla. 'Ik beleefde veel plezier aan mijn werk, ik had succes en ik vond het zalig om zo'n druk sociaal leven te leiden. Maar gaandeweg sloop er een onbestemd gevoel in mijn leven. Er was iets, iets dat niet juist zat, maar ik wist niet wat. Ik had geen pijn of ik was niet depressief. Het was veeleer een algemeen gevoel van malaise, een vaag idee dat ik zo niet verder kon. Ik dacht aan een burn-out en besliste om een sabbatjaar in te lassen.'

Schilderen
'Tijdens mijn sabbatjaar begon ik te schilderen', vertelt Carla. 'Daar had ik al lang zin in, maar het kwam er nooit van. Elke dag stond ik in mijn veranda te schilderen. Ruim een half jaar later voelde ik me niet echt beter, nog steeds niet uitgerust en bleef ik met datzelfde onbehagelijke gevoel rondlopen. Toen begon ik te denken dat er misschien lichamelijk iets schortte. Misschien een ijzertekort, dacht ik. Ik liet me uitgebreid onderzoeken maar er kwam niets aan het licht. Dan heb ik de huisarts om een mammografie gevraagd. Niet dat ik zelf aan kanker dacht, dat kwam niet bij me op, maar ik wilde het rijtje afgaan. De huisarts raadde me dat onderzoek eerst af, ik was te jong, vond ze. Maar een week later lag ik in het ziekenhuis omdat in dat onderzoek een agressieve tumor werd ontdekt. Dat was een enorme schok. Met een borstsparende operatie werd de tumor verwijderd, waarna vier maanden bestraling en zes maanden chemotherapie volgden.'
'Ik heb mezelf van meet af aan beschouwd als iemand die aan het genezen was', zegt Carla. 'Er ging iets fout in mijn lichaam, de tumor werd weggehaald en ik was aan het genezen. Ik heb me nooit ziek willen voelen, ik wou me niet ziek gedragen of ik wou er niet ziek uitzien. Tijdens de chemo was ik natuurlijk wel moe en als ik er niet uitzag, dan bleef ik thuis. Maar zodra het weer beter ging, verzorgde ik me en ontmoette ik vrienden en vriendinnen. Ik wou mezelf blijven, de Carla die iedereen kende.'

Intens leven
'Tijdens mijn behandeling was ik enorm blij dat ik in dat sabbatjaar ben beginnen te schilderen', vertelt Carla. 'Daar ben ik mee doorgegaan. Ik heb het gevoel dat schilderen heeft bijgedragen aan mijn genezingsproces. Ik was constructief bezig. Het hielp mij de dag door te komen, mijn gedachten te verzetten en het was niet te vermoeiend. Het gaf me ook een goed gevoel om te creëren en in die creaties kon ik mijn emoties kwijt. Mijn omgeving reageerde meteen heel positief op mijn schilderijen. Eerst dacht ik dat ze vooral lief voor me wilden zijn. Maar gaandeweg wilden steeds meer mensen werk van mij kopen. Ik heb dan een website gemaakt (www.catart.be, nvdr), ben beginnen te exposeren. Eerst was het raar om afstand te doen van mijn werk, maar ik besefte steeds meer dat schilderen mijn passie is en dat ik er mijn beroep van wilde maken. Ik heb mijn ziekte-uitkering stopgezet en ben zelfstandige geworden. Dat is natuurlijk een groot risico, want ik kan hervallen en opnieuw ziek worden. Maar ik sta nu anders in het leven. Ik probeer van dag tot dag te leven. Ik schilder graag en ik heb er succes mee. Hoe het binnen tien jaar zal zijn? Daar wil ik vandaag niet mee bezig zijn. Dat zien we dan wel.'
'Ik besef nu dat het leven kort kan zijn en daarom wil ik vandaag intens leven. Dat besef maakt het mij makkelijker om knopen door te hakken en risico's te durven nemen. Tot vandaag ben ik erg blij met die beslissing: de eerste buitenlandse exposities in Parijs en Porto komen eraan en de belangstelling voor mijn werk blijft groeien. Ik werk opnieuw hard, want behalve schilderen moet ik mijn bedrijfje ook managen: contracten opstellen, exposities organiseren, mijn klantenbestand onderhouden, promotie maken, ... Maar dat vind ik niet erg, ik hou niet van rusten en niets doen, ik werk graag veel en hard. Ik heb wel nog meer slaap nodig dan vroeger. Maar dat aanvaard ik, ik vecht er niet meer tegen. Als ik moe ben, slaap ik. Ik heb naar mijn lichaam geluisterd, dat heeft mijn leven gered en dat wil ik blijven doen.'
Tegelijkertijd merkt Carla dat ze een periode aan het afsluiten is. 'Er zijn dagen dat ik vergeet dat ik kanker heb gehad,' zegt ze. 'Dat is nieuw. Dat heeft me verrast, maar ik ben er blij om. Ik zie kanker als een rugzak die je meedraagt. Eigenlijk geraak je daar nooit meer vanaf. Maar je kan die rugzak volstoppen met rotsblokken en dan geraak je niet meer vooruit. Of je kan er een paar kiezelstenen in stoppen, daar kan je zelfs nog mee joggen. Daar kan je voor kiezen: om in de toekomst en in jezelf te blijven geloven. Dat wil ik elke dag blijven doen.'

Sabien Bauwens: 'Ook een "kleine" wending kan ingrijpend zijn'
'Het gebeurt vaak dat kankerpatiënten hun leven in vraag beginnen te stellen', zegt Sabien Bauwens, psychologe in het UZ Brussel. 'Ook op professioneel vlak. "Wil ik zo verder?", vragen ze zich af. Of zou ik toch niet liever die oude droom proberen waar te maken? Toch leidt dat niet zo vaak tot drastische beslissingen. Meestal zijn er financiële drempels of de verantwoordelijkheid voor een familie die een totale ommekeer in de weg staan.'
'Mensen maken wel vaak een balans op: ze gaan na wat er goed en minder goed loopt in hun leven of welke situaties aanleiding geven tot veel stress. Daar proberen mensen dan soms verandering in aan te brengen. Ze gaan meer tijd voor zichzelf maken, worden assertiever, zeggen vaker nee, komen op voor hun eigen verlangens, schrappen activiteiten uit hun drukke agenda of leggen andere prioriteiten. Dat levert geen totale ommekeer op, maar het zijn psychologisch toch ingrijpende veranderingen.'
'Zelfs zo'n "kleine" wending is niet altijd makkelijk te realiseren. De omgeving kent hen zo niet, heeft vaak het liefst dat alles bij het oude blijft. Professionele begeleiding van een psycholoog of therapeut kan dan helpen eventuele veranderingen in hun leven aan te brengen. Let wel, niet iedereen wil dat. Sommige mensen bekijken een en ander, maar besluiten dat ze liever alles bij het oude laten.'
'Soms hervallen mensen in oude gewoonten, en dat is heel normaal. Het feit dat ze zich daarvan bewust zijn, is op zich al een grote verandering. Kanker dwingt je om een tijdje van de sneltrein te stappen. Dan ga je je bijna automatisch afvragen waar die trein nu eigenlijk naartoe rijdt en of je daar zelf ook naartoe wil. Misschien wil je liever een tijdje op een zijspoor of misschien wil je met een andere trein een omweg nemen? Als mensen zich dit soort vragen stellen en daarna bewust kiezen, hebben ze soms het gevoel dat ziek zijn hen toch iets positiefs heeft opgeleverd.'