Column Frieda Joris: 'ONREG. LINK. BR.'

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit het tijdschrift Leven naar de brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

Frieda Joris, journaliste bij Het Laatste Nieuws, kreeg in het najaar van 2000 borstkanker. Ze schrijft voor Leven vier keer per jaar deze column.

Tekst uit Leven 30, april 2006

Drie dagen stond de wereld stil. U hebt er niks van gemerkt, hoop ik, maar de turbulentie in mijn eigen leven was even zo groot, dat de rest van de aardbol erbij in het niet viel.

Het begon op een doordeweekse maandag, een controle zoals ik er nu al zoveel had meegemaakt. 'Er zit hier iets' zei de oncoloog, terwijl hij met twee pas gewassen handen in mijn ene goede borst kneep. 'En dat zat er vorige keer niet.'

Het stukje van mijn gevoelige huid dat hij ingrijpend betast had, zag ondertussen bloedrood. De rest van mijn lijf en leden werd of lijkbleek, of asgrauw. Maar ik gaf geen krimp. Dacht: "Fasten your seatbelts" en zette me schrap, voor zover dat mogelijk is als je half bloot met stijve benen en een holle rug op een onderzoekstafel ligt. Als een haring na zijn wasbeurt en voor het fileren, met vers van de rol gescheurd keukenpapier tegen mijn achterkant. "t Papier was even wit als ik. Er had beter een bloemetje op gestaan, dacht ik nog. Humor overvalt me soms op de meest rare momenten.

Ik handelde werktuigelijk, het viel me niet eens op dat de arts op zachte manier naar de bekende weg vroeg. Hoe is je moeder gestorven? Had je vader kanker? En je grootouders, weet je hoe die aan hun einde kwamen? Heb je zussen of broers bij wie ooit een kwaadaardige tumor werd vastgesteld? Ik antwoordde prompt, net als vijf jaar geleden. En voelde me meer en meer murw, als had de dokter niet alleen mijn boezem bepampeld maar me ook afgetroefd. Terwijl de brave borst alleen luchtig probeerde nog wat koetjes en kalfjes in zijn betoog in te passen.

Ik stapte naar de balie voor een nieuwe mammo- en echografie. Twee weken moest ik wachten: het zij zo. Ging werken, ervan overtuigd dat mijn onrust wel zou overwaaien. Ik zou me niet laten terroriseren, geen duimbreed wou ik toegeven aan de mieren die de inhoud van mijn hersenpan begonnen om te woelen. Dat lukte, tot ik het doktersbriefje bekeek dat ik voor de radiologe mee had gekregen. 'Onregelmatigheden in de linkerborst' stond er. Om juist te zijn: 'Onreg. Link. Br.' Pas dan viel mijn euro met een smak, als was het een rots van een ton of tien.

Gottegod, het kon toch niet waar zijn. De film over de teloorgang van mijn rechterborst passeerde weer in mijn gedachten. De hemel verduisterde, mijn adem stokte, mijn zicht vertroebelde. Die nacht heb ik niet geslapen. Die daarna ook niet. Pas dan heb ik de telefoon genomen en na een derde onrustige nacht mocht ik voortijdig naar de radiologie. De vrouwelijke arts van dienst heeft me uit mijn lijden verlost. De 'Onreg. Link. Br.' was een onschuldig kliertje dat beter voelbaar was omdat ik er eindelijk in geslaagd ben wat te vermageren.

Op de parking heb ik even een indianendans gedaan. Het grote staatslot winnen had me niet zo blij kunnen maken. En ik ben een keukenrol met bloemetjespapier gaan kopen.