Column Frieda Joris: Sex in the city

Ontboezemingen over borstkanker

Journaliste Frieda Joris zoekt in haar nieuwe boek Ontboezemingen over borstkanker aan de hand van gesprekken met lotgenoten en hun familie uit hoe andere mensen die 'breuklijn' ervaren die kanker veroorzaakt. Sommige getuigen hebben het over hun leven "na" borstkanker, andere spreken over leven "met". De ondertoon van het boek is optimistisch, en het geheel wordt doorspekt met praktische tips (zoals "wat mag je zeker niet aan de dokter vergeten te vragen" of een lijstje tips voor onwennige bezoekers). Het voorwoord is van Phara de Aguirre die haar ontboezeming besluit met "borstkanker is een ramp, maar het is het eind van de wereld niet. Jij bewijst het, Frieda, ook met dit boek".

Frieda Joris, Ontboezemingen over borstkanker, Standaard Uitgeverij, 2006, 240 p. De auteur schenkt een deel van de opbrengst van het boek aan de Vlaamse Liga tegen Kanker. Te koop in de boekhandel.
Getuigenis Phara de Aguirre

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit het tijdschrift Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

Frieda Joris, journaliste bij Het Laatste Nieuws, kreeg in het najaar van 2000 borstkanker. Ze schrijft voor Leven vier keer per jaar deze column.

B. staat een beetje verwaaid aan de ingang van de feestzaal. Handtas over de schouder, paperassen in de hand. "Ook de lingerieshow gezien" vraagt ze, en ze wijst naar de rode pluchen loper die het gewone straatverkeer met binnendeurse intimiteiten verbindt. "Ze maken nu toch al wat mooiere modellen dan in mijn tijd" zucht ze en ik merk in een flits hoe ze een pijnlijke grimas net niet kan onderdrukken.

Ik zet mijn aktetas op de grond en mijn blik valt op haar schoenen. Hoge, smalle hakken, een enkelbandje en messcherpe neuzen uit de Fuck me-collectie. Echt exemplaren om naar schriele mannequins in négligé en minder te gaan kijken en om daarna zoals in Sex in the City met vriendinnen over mannen, spannende kontjes, getrainde wasborden en relaties van één nacht te hijgen. Alleen: hier wordt een totaal ander feuilleton geschreven. Op de catwalk binnen werd ditmaal niet de vrouw getoond zoals ontwerpers die zich dromen. Vandaag defileerde er niet het-leven-zoals-men-het-graag-zou-hebben, maar het-leven-zoals-het-nu-eenmaal-is. Niet perfect maar met blutsen en builen. Minder gestroomlijnd dan gewenst maar met scherpe hoeken, ronde kanten en... littekens.

Het waren immers geen te hoog opgeschoten tieners die in beha"s paradeerden maar moedige, volwassen vrouwen die in hun strijd tegen kanker beschadigd werden. Soms onherstelbaar, soms ook niet. Ze paradeerden trots met opgevulde beha"s, een voorbeeld en opkikker voor lotgenoten die vaak nog worstelen met het aanvaarden van hun borstamputatie. In de veronderstelling dat je zoiets natuurlijk echt kan aanvaarden. Het is zoals met die kanker zelf: je leert ermee leven, je past je aan en je zoekt oplossingen. Die dames op de loper bewezen alvast dat het leven daarom niet minder is en dat er sexy uitzien beslist nog kan. Want de lingerie voor vrouwen met protheses is er inderdaad op vooruitgegaan. De vulling zie je niet, de verdwaalde voorbijganger die de zaal per vergissing was binnengestoomd, heeft niks opgemerkt. En heel belangrijk: er zijn nu kantjes, kleurtjes en strikjes om het humeur op te peppen. De discrete charme van de bourgeoisie ook voor borstkankerpatiënten.

Ik herinner me mijn ontzetting toen ik mijn prothesebeha kocht. Veel keuze was er niet en ik moest me verzoenen met een grootmoedersmodel waarmee ik niet eens bij Sinte Pieter aan de deur wou kloppen. 'Het betere borstvoedingsmodel' zegt B. en ze slaat de nagel op de kop. Zij verbergt onder die witte lycra zelfs twee borstamputaties, er is bij haar geen sprake van reconstructie en ze heeft dus driedubbel zoveel reden om mooiere modellen toe te juichen. 'Ook de badpakken zien er beter uit', beaam ik. 'Er zijn nu zelfs zelfklevende protheses en speciale zwemprotheses, lichter dan de gewone protheses. Ook geen slechte zaak, mijn valse rechterborst zocht tijdens het zwemmen wel eens andere oorden op waardoor ik ineens een zwelling aan de zijkant had en een platte rechterboezem. Ik moet bekennen, dat kwam mijn figuur ook niet ten goede.'

'Ik heb daar een middeltje op gevonden', antwoordt B. 'Ik heb een paar meter vulling voor een dampkap gekocht, snij er twee happen uit en vorm er twee borsten mee die ik in mijn badpak steek. Kost niks en blijft netjes zitten!' We schieten in de lach. Bandagisten mogen dan vindingrijk zijn, er gaat niks boven gezond boerenverstand. Zeker als dat verpakt is in mooie kant en op Fuck me-hakken rondloopt.

Uit Leven 33, januari 2007