Column Frieda Joris. Vriendschap op tepelhoogte

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit het tijdschrift Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

Vriendschap op tepelhoogte

Frieda Joris, journaliste bij Het Laatste Nieuws, kreeg in het najaar van 2000 borstkanker. Ze schrijft voor Leven vier keer per jaar deze column.

Tekst uit Leven 36, oktober 2007

Bij sommige mensen gaat liefde dwars door de maag. Bij anderen zit vriendschap net op tepelhoogte.

Met zijn vijven zitten we gezellig op een terras en vertellen de intiemste zaken, hoewel we mekaar een jaar geleden nog niet kenden. Nieuwe vriendinnen, ontdekt tijdens de overlevingsstrijd. Stuk voor stuk vrouwen waarmee je naar de oorlog kan trekken. Zeg maar vrouwen uit één stuk. Figuurlijk, helaas alleen figuurlijk.

Eenzelfde rode lijn loopt als een litteken door onze soms totaal verschillende levens en liet onuitwisbare striemen achter. Borstkanker is immers de reden van ons verbond. Door ten minste één en soms meer kwaadaardige gezwellen werd onze borst aan mootjes gehakt en als tegenreactie vormen wij één front. Zij aan zij, schouder aan schouder, borst tegen borst.

We zijn met mekaar door mails, telefoons, websites etcetera aan de klap geraakt. De koetjes en kalfjes van het gewone menselijke verkeer hebben we voor het gemak overgeslagen. We grepen onmiddellijk de koe bij de horens want de tijd kan kort zijn en mag op zo"n moment niet verloren worden. Onzekerheden en twijfels, angsten en vooral humor delen we. Vandaag zijn we samen uitgelaten. De zon schijnt, de cava smaakt en de zomerse topjes geven inkijk in het kundige werk van plastische chirurgen.

We maken vergelijkende studies van opgelapte borsten en pas gereconstrueerde en overal doorheen priemende of tot rust gekomen tepels. Van een door bestraling nog wat opgezwollen decolleté met een gleuf waar het spaarvarken jaloers op kan zijn. Ik betrap een man aan een naburig tafeltje op een geile blik. Goed zo, hij moest eens weten.

Vier van ons zijn al opgeknapt, ik ondertussen zelfs al vijf jaar geleden. En allemaal hadden we dezelfde reactie toen we terug hadden gekregen wat ons afgenomen was en we weer op de been waren. Recht naar de lingeriewinkel: shoppen, shoppen, shoppen. Beha"s in alle kleuren en vormen. Met en zonder kant, met en zonder vulling, met en zonder beugels. Want al ziet alleen je partner het, "t is heerlijk om je mooi te voelen. We appreciëren ons lijf nu zelfs meer dan vroeger. Er is werk aan gebeurd om een fout van de natuur te herstellen. We hebben er bloed, zweet en tranen voor gelaten en verdienen onze wedergeboorte.

Nummer vijf luistert en ziet er een beetje pips uit. Ze heeft nog maar pas haar laatste chemo gehad en twijfelt of ze onze heropbouw wil nadoen. De oncoloog moet zijn fiat nog geven, ze heeft geen zin om weer eens en dit keer vrijwillig op de operatietafel plaats te nemen en ze heeft zich in feite verzoend met een prothese die niet zichtbaar is. Want al is zo"n nieuwe "cleavage" het oogstrelende resultaat van de som tussen twee delen, voor sommigen kan het niet of is het sop de kool niet waard. Komt daarbij, dat die restauratiewerken een dure grap zijn. Het wegnemen van de borst wordt terugbetaald door de mutualiteit, maar voor het terug beboezemen moet je een bijkomende verzekering hebben of een dikke portemonnee.

Ik had, besef ik eens te meer, een overdosis geluk. Moet je zien wat ik nu aan mijn fiets heb hangen. Geen perfect geheel maar het kan ermee door en dat is veel meer dan ik verwacht had. Toch weet ik beter dan wie ook dat mijn geluk niet in een borst ligt. Ook met mijn prothese scheen de zon en bleef de vriendschap overeind. Zelfs op tepelhoogte.