Gilbert Vandepitte overleefde een uitgezaaide darmkanker

Meer lezen

over dikkedarmkanker

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

Twee perfect uitgevoerde operaties, een nieuwe behandeling met chemotherapie die aansloeg en een dosis geluk: dat zijn voor Gilbert Vandepitte de drie redenen waarom hij een darmkanker met uitzaaiing in de lever overwon. Twee, hooguit drie jaar gaven de dokters hem nog in 1999. Nu is hij genezen en in prima conditie. "Het herstel heeft vele jaren geduurd maar ik voel me weer als voor mijn ziekte."

Tekst: Bart Van Moerkerke, uit Leven 36, oktober 2007

Gilbert Vandepitte vraagt of het gesprek voor Leven in de voormiddag kan plaatsvinden want na de middag gaat hij graag bij zijn dochter in de tuin werken. Als het weer tegenzit, wacht er nog altijd een klusje in het huis van zijn zoon. Of dan zit hij achter de computer om een film te monteren van één van de vele reizen die hij samen met zijn vrouw Lucrèce maakt. De 70-jarige Gilbert is het prototype van de actieve senior. Dat is opmerkelijk voor iemand die acht jaar geleden ten dode opgeschreven was. "In de zomer van 1999 werd ik heel ziek. Ik had al dertig jaar last van spijsverteringsstoornissen maar dit was anders. Ik was voortdurend misselijk en at niet meer. Op 1 augustus bracht Lucrèce me naar de spoedopname. Enkele dagen later was de oorzaak van alle ellende gevonden: twee tumoren in de dikke darm en een uitzaaiing in de lever. Ik werd onmiddellijk geopereerd aan de darm. Aan de lever kon de chirurg op dat moment nog niets doen."

Graatmager
Gilbert besefte dat hij ernstig ziek was, maar hij wist niet hoe levensbedreigend de kanker was. Aan Lucrèce vertelden de dokters dat Gilbert maximaal nog drie jaar te leven had. Ze deelde dat slechte nieuws met haar kinderen. Aan haar man vertelde ze het pas jaren later, toen hij er tegen de verwachting in weer bovenop was. "Ik ben blij dat ik niet precies wist hoe erg ik er aan toe was", zegt Gilbert. "Ik heb nooit gedacht dat ik zou sterven, ik had heel veel vertrouwen in de artsen en in de geneesmiddelen. Ik stelde nooit een onderzoek of een behandeling in vraag. Van in het begin concentreerde ik me op mijn herstel. Ik wou zo vlug mogelijk weer op krachten komen. Ik heb kort na mijn darmoperatie zelfs nog een nieuwe videocamera gekocht."
Via zijn schoonzoon kreeg Gilbert weet van een chemotherapie met een nieuw, veelbelovend geneesmiddel, Eloxatin. Hij kaartte het aan bij zijn oncoloog maar die zag één groot probleem. Het middel werd toen nog niet terugbetaald, de behandeling zou enkele honderdduizenden frank kosten. Op vraag van de oncoloog bleek de producent evenwel bereid gratis stalen van het geneesmiddel te verstrekken. Gilbert kreeg drie maanden therapie. "De eerste keer was ik zo ziek dat ik voor de volgende behandelingen telkens drie dagen opgenomen werd in het ziekenhuis. Ik was totaal verzwakt. Door de ziekte, de operatie en de chemo was ik tien kilo afgevallen. Ik woog nog 47 kilo."

Lange revalidatie
Het belangrijkste was dat het geneesmiddel aansloeg. De uitzaaiing in zijn lever nam zodanig in omvang af dat opereren mogelijk werd. Op 6 december 1999 ging Gilbert weer onder het mes. De chirurg nam een volledige leverkwab weg, de tumor bleek enkel nog uit dood weefsel te bestaan. Voor alle zekerheid kreeg Gilbert nadien nog drie maanden therapie met Eloxatin, tot mei 2000. "Dan begon de lange revalidatie. Ik was volledig uitgeput. Ik stond "s morgens op, waste en schoor me, en ging weer enkele uren slapen. Ik kon amper zelf drinken, ik beefde als een riet. Maakte ik een wandelingetje, dan moest ik voortdurend pauzeren. Heel langzaam begon het beter te gaan en kon ik weer een beetje werken in onze woning en in de tuin. Uiteindelijk duurde het drie jaar vooraleer ik volledig gerecupereerd was en mijn vroegere gewicht terug had. Ik reed in die periode ook niet meer met de auto. Als we op reis gingen, zat mijn vrouw achter het stuur. Tot ook zij vier jaar geleden ziek werd, borstkanker. Daardoor werd ik wel verplicht om de draad weer volledig op te nemen."
Lucrèce werd geopereerd, kreeg chemo en bestralingen. Twee jaar geleden werd ook bij haar darmkanker vastgesteld. Weer volgden een operatie en chemotherapie. Nu maakt ze het goed. Gilbert: "Toen Lucrèce borstkanker had, besloten we te verhuizen. Onze woning met tuin en vijver was te groot om nog goed te kunnen onderhouden. Onze dochter nam ze over. Wij wonen sindsdien in een flat vlakbij. Het bevalt ons."

Kleine dingen
Na alle tegenslagen van de voorbije jaren genieten Lucrèce en Gilbert volop van de kleine dingen van elke dag: samen zijn met de kinderen en de kleinkinderen, een beetje werken in de tuin van de dochter, een lekkere maaltijd, een goed glas wijn op zondag. Reizen blijft hun grote passie. Ook toen ze ziek waren, gingen ze in de mate van het mogelijke op reis, al was het maar een paar dagen Parijs. Enkele jaren geleden kocht Gilbert een computer. Hij monteert er hun reisfilms mee. En hij haalt via het internet informatie op over alles wat met wetenschap en techniek te maken heeft. Zo volgt hij ook de ontwikkelingen in het kankeronderzoek op de voet. "Toen ik ziek werd, wist ik niets af van darmkanker. Daardoor zag ik ook de ernst van de situatie niet in. Gelukkig maar. Nu weet ik beter: ik behoor tot de uitzonderingen die een darmkanker met uitzaaiing in de lever overleven. Twee perfect uitgevoerde operaties, een zeer goede chemotherapie en een dosis geluk, dat zijn de elementen die me erdoorheen hielpen. Maar het feit dat ik acht jaar na de diagnose nog leef en dat ik me weer even goed voel als voor mijn ziekte, bewijst dat volledig herstel soms mogelijk is."

Professor Marc Peeters (UZ Gent): 'Uitzaaiing van darmkanker soms wél te opereren'

Gilbert Vandepitte was acht jaar geleden een uitzondering en zou dat vandaag nog zijn. Slechts een klein deel van de mensen met darmkanker en uitzaaiingen geneest volledig. Professor Marc Peeters is digestief oncoloog aan het Gentse UZ. "In vergelijking met vroeger opereren we meer patiënten om de uitzaaiingen van darmkanker te verwijderen. Dat komt in de eerste plaats omdat we meer multidisciplinair werken: er is veel meer overleg tussen de verschillende specialisten (chirurg, radiotherapeut, orgaanspecialist,. nvdr). Oncologie is teamwork. Bovendien is de behandeling met medicamenten de voorbije twintig jaar sterk verbeterd. Hierdoor kunnen we meer uitzaaiingen verkleinen of zelfs laten verdwijnen. En dan heeft een operatie meer kans op slagen, dat bewijst het verhaal van Gilbert Vandepitte."
Ondanks die vooruitgang is nog altijd maar een beperkt aantal patiënten met uitzaaiingen te opereren. Bovendien kan tijdens de operatie blijken dat het onmogelijk is de uitzaaiingen volledig weg te nemen. En zelfs als het wel lukt, is dat geen garantie op volledige genezing. Er zijn nog altijd mensen die hervallen ondanks een perfect geslaagde operatie. Marc Peeters: "De kans op volledige genezing na een darmkanker met uitzaaiingen blijft vandaag nog altijd relatief beperkt. De boodschap is dat een team van specialisten in elke fase van de ziekte evalueert welke therapie voor elke individuele patiënt de beste is. Is dit chirurgie, dan moeten we die kans grijpen. Het blijft echter onze bekommernis om de patiënt na de operatie ziektevrij te houden. Betere inzichten in de oorzaken van het hervallen, zullen in de toekomst zeker leiden tot nieuwe behandelingen. Hopelijk zal Gilbert dan geen uitzondering meer zijn."
Bij andere kankers dan darmkanker is een wegname van uitzaaiingen in de lever zeer zeldzaam.