 |  |  |
U bent hier:
Hans Jochems geniet van elke dag
Schrijf ons!
Stuur uw reactie op artikels uit het tijdschrift Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.
Hans Jochems (60) heeft longkanker, met uitzaaiingen in zijn hoofd. Genezen kan niet meer. "Ik weet dat de tijd die me nog rest, beperkt is. Maar ik geniet van elke dag, en gelukkige mensen leven langer".
Tekst: Els Put, uit Leven, 32, oktober 2006
Hans: 'Ik schrok hoor, toen de arts me midden januari vertelde dat ik kanker had. Ik voelde me al enkele maanden niet goed. Ik duizelde voortdurend, moest me aan de meubels vasthouden. Ik voelde een druk in mijn hoofd en was misselijk. En dat bleef maar duren. Ik vermoedde dus wel iets, maar ik had nooit gedacht dat het zo erg zou zijn. Toen de dokter me vertelde dat genezen er niet meer in zat, was dat een zware klap. Maar ik ben niet bij de pakken blijven zitten. Ik kan niet terug, ik kan alleen maar vooruit en maken wat er van te maken valt. Proberen te doen wat ik nog wil doen en genieten van elke dag die me nog rest. Gelukkig was ik al twee jaar met brugpensioen. Goed dat ik die tijd nog heb gehad.'
Plannen
'Ik wil zoveel mogelijk alles in orde maken. Een wilsbeschikking tekenen, was het eerste wat ik deed. Zodat euthanasie ook kan als ik in coma raak. Die miserie moet mijn vrouw Nicole niet dragen. Neen, als het moet, wil ik kunnen kiezen of het einde komt. We zien wel. Ik weet niet hoe dapper ik zal zijn. Ik heb vorige week mijn euthanasie in een droom beleefd: zo"n heldere, wakkere droom. Ik kreeg een eerste spuitje om rustig te zijn en nam afscheid. Bij het tweede spuitje - op het moment dat ik weggleed - werd ik wakker. Toch wel een angstig gevoel. Maar het heeft geen zin om in coma te liggen zodat Nicole naar het ziekenhuis moet lopen voor niets, want dan ken ik toch niemand meer. En wie zegt ook dat ik geen pijn heb als ik in coma lig. Als het zover is, hoeft het voor mij niet meer. Misschien dat ik het wel moeilijker krijg om die keuze te maken als dat moment dichterbij komt.'
'In april zijn we getrouwd. We zijn al 25 jaar samen, maar trouwen kwam er gewoon niet van. We konden nooit kiezen: een eenvoudig of een groot feest. Het werd allebei: een eenvoudige plechtigheid op het gemeentehuis en een uitgebreide receptie in mijn stamcafé. 130 mensen in een klein cafeetje, dat was drummen. Het was een fijne dag, met veel mensen, een gelukkige herinnering. Door ons huwelijk krijgt Nicole ook meer zekerheid. Dat maakt het voor haar gemakkelijker, later. Dat ik van haar hou, hoefde ik niet meer te bewijzen.
'Nu nog de begrafenis: ik ga mogelijkheden en prijzen navragen. Zodat Nicole daar op het einde niet mee bezig hoeft te zijn of dat ze bedot wordt in haar verdriet.'
BV
'Om elke dag te genieten, heb je niet veel nodig. Ik leef goed, ik eet goed, en rijk hoef ik niet te zijn. Geluk zit 'm in kleine dingen. "s Ochtends trek ik naar mijn staminee, de ene dag stap ik er vlot naar toe, de andere dag moet ik onderweg al eens rusten. Ik drink er wat met mijn kameraden en we praten over van alles en nog wat. Ook over mijn ziekte ja, al hoeft dat niet. Maar iedereen mag me alles vragen. Niemand hoeft zich daar ongemakkelijk bij te voelen of bang te zijn iets verkeerds te zeggen. Erover praten is voor mij absoluut geen probleem. Ik ben nu al enkele keren geïnterviewd. Mensen beginnen me te herkennen en groeten me of spreken me aan. Ik word zo stilaan een BV! Ik heb fans, weet je.
Genieten
'Ik geniet van elke dag, van de kinderen en kleinkinderen over de vloer en van familie aan de telefoon, van de bloemen op de markt en van de vrienden in mijn stamcafé. En ik houd me aan het voorschrift van de arts: ik mag drie pintjes per dag! Die smaken wonderwel. Spijtig dat ik niet meer met de auto mag rijden, ik ben niet meer verzekerd doordat ik ook uitzaaiingen in de hersenen heb. Dat beperkt mijn vrijheid. Maar het belet niet dat we in mei nog naar Spanje zijn geweest, op huwelijksreis, een cadeau van de vrienden. Een fijne verrassing.'
'Ik geniet van mijn dag, de steun van Nicole helpt daarbij. Als ik alleen zou zijn, zou ik rap wegkwijnen, of mezelf niet meer verzorgen.'
'Gelukkig zijn de behandelingen - de chemotherapie en de radiotherapie - voorbij, dat scheelt. Tijdens de laatste twee chemo"s was ik erg moe. En mijn haar viel uit zodat ik de tondeuse maar genomen heb en mijn hele hoofd kaal geschoren heb. Dat ziet er best oké uit, al herkennen een aantal mensen me niet meer meteen. Kijk, ik heb ook bijna geen wenkbrauwen of wimpers meer.'
'De behandeling sloeg aan: de tumoren zijn verkleind. Eén gezwel vinden ze niet meer terug. Dat klinkt goed! Nu moet ik enkel nog om de twee maanden op controle voor een bloedafname en onderzoek. We zullen zien. Ik weet niet hoe ik binnen enkele maanden zal zijn, of het snel of langzaam gaat. Dat voelt heel onzeker. Maar het heeft geen zin om me kwaad te maken op die kanker; dat maakt mijn leven alleen nog zuurder. Ik ga ook niet zitten zoeken naar informatie, op het web of in boeken, over wat me nog te wachten staat. Ik hoef niet alles te weten. Anders zou het me niet lukken om zo positief te blijven. Ik zie wel wat er komt. Ik vind het ook niet zo erg om te gaan. De wereld wordt steeds drukker, agressiever. De mensen leven onder steeds meer stress. Misschien is het een goed moment.'
Nicole: "Ik kan sterk zijn omdat Hans zo sterk is"
Nicole: "Ik vermoedde wel zoiets, hij was al zolang niet goed. Toch kwam de boodschap hard aan. Maar elke dag is een nieuwe dag en je moet voort, je kunt niet terug. Doordat Hans zo sterk is, maakt hij het mij ook makkelijker. Hans" sterkte geeft mij moed. Zo helpen we elkaar. Al heb ik een erg moeilijke periode gehad toen ik besefte dat ik er straks alleen voor sta. Hans heeft me immers altijd geholpen, voor mij gezorgd.
Maar ik kan op veel mensen terugvallen. Ik kom uit een grote familie. Mijn broers en zussen vangen me heel goed op. En ik voel echt de steun van vriendinnen en collega"s. Mijn collega"s waren allemaal op ons huwelijk in het gemeentehuis: ze hadden allemaal even vrij gekregen. Chic is dat! En vriendinnen bellen me om te vragen hoe het gaat. We gaan regelmatig een koffietje drinken of samen iets eten. Dat steekt een hart onder de riem. En daarnaast ben ik graag even alleen. Ook dat helpt. Dan laat ik Hans alleen met zijn vrienden. Je moet niet te veel op elkaars lip zitten. Maar ik geniet intens van de mooie momenten dat we samen zijn."