Leven met een borstprothese. Anja Verstraete: op en top vrouw

Lingerie met een prothese

Bandagisten en sommige lingeriewinkels hebben speciale bh's voor wie een prothese draagt. Maar ook in veel gewone bh's, van verschillende merken en voor ieders portemonnee, past een prothese. Belangrijk is wel dat de lingerie hoog genoeg aansluit.

Leven met een prothese?

De beste uitleg over verschillende protheses, lingerie, hulpmateriaal en terugbetaling, hoe het eruit ziet en hoe het voelt, krijgt u van iemand die weet wat het is! De zelfhulpgroepen voor mensen met borstkanker kunnen u in contact brengen met een lotgenote in de buurt. Adressen vindt u hier of via de Kankertelefoon: 078/150.151, elke werkdag van 9 tot 17 uur.
Tips voor een voorspoedige revalidatie vindt u in de (gratis) brochure Herstel na borstkanker van de VLK. Publicaties bestellen kan hier.

Meer lezen

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

Anja Verstraete (49) was nog jong toen ze borstkanker kreeg. Ze genas en besloot zich in te zetten voor lotgenotes. Als vrijwilligster bezoekt ze vrouwen thuis of in het ziekenhuis. En ze loopt modeshows om te tonen dat je na borstkanker op en top vrouw blijft. Zelfs met een borstprothese.

Tekst: An Van de Velde, uit Leven 36, oktober 2007

'Ik was 32 jaar toen ik een knobbeltje voelde in mijn borst', vertelt Anja Verstraete. 'Toevallig, want met kanker was ik niet bezig. Alleen oudere vrouwen kregen borstkanker, dacht ik. Mijn man vond het toch ook beter om even bij de dokter langs te gaan. "Een kliertje dat wat ontstoken is", stelde de huisarts gerust en hij stuurde mij naar huis met een zalfje. Maar dat kliertje bleef groeien, dus ben ik naar de gynaecoloog gestapt. Hij nam een stukje weefsel weg en een week later kreeg ik de uitslag: een kwaadaardig gezwel van zes centimeter, te groot voor een borstsparende ingreep. Ik heb de dokter nog gevraagd wat er kon gebeuren als ik alleen het gezwel liet wegnemen. Zijn antwoord was eerlijk maar kordaat: "dan sterf je". Neen, ik was te jong om te sterven. Als die borst weg was, zou ik genezen. En een arm of een been verliezen, leek mij veel erger. Een week later ben ik geopereerd.'

Terug thuis
Na de operatie kreeg Anja nog zes weken bestraling. Al bij al had ze weinig last, ze herstelde goed: 'Het is een rouwproces natuurlijk en iedereen doet het een beetje op zijn manier. Terug thuis had ik ruimte nodig. Vroeger liep mijn man de badkamer in en uit, daar had ik het in het begin moeilijk mee. Mijn lichaam was veranderd. Ik had tijd nodig om te wennen aan mijn nieuwe "ik" en dat deed ik rustig op mijn eigen manier. Je vraagt je ook af of je nog wel aantrekkelijk bent voor je man. Natuurlijk wel, maar je zoekt toch die bevestiging. En in het begin is het een beetje aanpassen, voor allebei.'
Anja nam nog contact op met een plastisch chirurg om over een reconstructie te praten, maar ze was niet meteen overtuigd: 'Een borst afgeven is niet niks. Persoonlijk vind ik dat je eerst dat verlies moet verwerken. Vaak volgen er nog nabehandelingen, zorg dat je eerst daar goed doorkomt. Daarna kun je - als je er klaar voor bent - voor een reconstructie gaan. De mogelijkheid bestaat en ieder moet het voor zichzelf uitmaken. Mijn man liet de beslissing aan mij over, voor hem hoefde ik het niet te doen. En ik was intussen gewend geraakt aan mijn prothese.'

Moeilijk kiezen
In het ziekenhuis krijg je tegenwoordig al een voorlopige prothese van katoen, gevuld met watten. Later kan je dan naar een bandagist - steeds vaker ook naar een gewone lingeriewinkel - voor een siliconenprothese.
Anja Verstraete: 'De eerste keer een prothese uitkiezen, is wel een vreemde ervaring. Er zijn zoveel modellen: groot of klein, zwaar of licht, met of zonder tepel,. Mensen die protheses verkopen, hebben daar verstand van. Laat je adviseren en neem je tijd om er eentje te kiezen die bij je past. Toen ik voor het eerst een prothese zag, dacht ik meteen aan een kippenfilet. Zo ziet het er een beetje uit. Maar het voelde wel alsof ik mijn borst terughad: zacht, niet vreemd of koud, het neemt ook meteen je lichaamstemperatuur aan. Er zijn ook kleefprothesen die je op de huid plakt. Maar de meeste vrouwen kiezen, zoals ik, voor een model dat je in het zakje van je bh schuift. Het beweegt niet, het kan niet weg. Niemand ziet het, zelfs niet in badpak! Mensen vertellen soms de wildste verhalen. In het vliegtuig kon zo "n prothese ontploffen. Of lekken in de zomer als het erg warm is. Er kan echt niets gebeuren. Tenzij je er met een naald in prikt, dan is ze natuurlijk kapot. Om de twee jaar heb je trouwens recht op een nieuwe prothese.'

Kinderwens
Omdat de kanker van Anja hormoongevoelig was, raadde haar gynaecoloog aan om geen kinderen te krijgen. Tijdens een zwangerschap was het risico op herval te groot.
Anja Verstraete: 'Een teleurstelling. Als ik straks genezen ben, dacht ik, ga ik gewoon door met mijn leven en kan ik aan kinderen beginnen. Ik heb getwijfeld, maar je moet je verstand gebruiken. Ik was bang, stel dat het in die negen maanden zou terugkomen. Tijdens de zwangerschap konden ze geen behandeling starten en ik wilde mijn partner niet alleen achterlaten met een kindje. Uiteindelijk hebben we beslist om het niet te doen. Een moeilijke keuze, want mijn kinderwens was groot. Maar ook daar leer je mee leven.'

Modellenwerk
Met haar ervaringen wilde Anja andere vrouwen vooruit helpen. Zes jaar geleden sloot ze zich aan bij de zelfhulpgroep Vrouwen Helpen Elkaar, vorig jaar nam ze de voorzittersfakkel over. Als vrijwilligster bezoekt ze lotgenotes thuis en in het ziekenhuis, om te tonen dat er nog leven is na borstkanker.
Anja Verstraete: 'Al in het ziekenhuis had ik besloten: ik wil hier iets mee doen, want dit overkomt mij niet alleen". Ik ben er goed doorgekomen, daar kan ik anderen misschien mee helpen. We kunnen trouwens nog altijd gemotiveerde vrijwilligers gebruiken. Ook jonge mensen, want het valt mij op dat de vrouwen die ik bezoek steeds jonger worden.'
Anja is ook al vier jaar gelegenheidsmodel. Op défilés showt ze lingerie en badmode voor vrouwen die een borstoperatie hebben ondergaan.
Anja Verstraete: 'Professionele mannequins kunnen dat natuurlijk ook. Mooi, maar niet realistisch. Wij doen het met vrouwen van vlees en bloed die zelf geopereerd zijn, om te tonen dat je achteraf nog heel veel mooie dingen kunt dragen. Het is niet omdat je een borst verliest, dat je geen vrouw meer bent. Je kan nog even aantrekkelijk zijn met een borstprothese. Vroeger had je voor een bh de keuze tussen wit of huidskleur. Tegenwoordig is er een hele lingerielijn, met alle mogelijke kleurtjes en modellen.
Mensen vragen soms of ik het ook niet een beetje voor mezelf doe. Neen, want ik heb het verwerkt. Ik voel me goed met mijn prothese, het is een stukje van mezelf geworden. Ik wil vooral zeggen: kijk, ik ben er nog en ik blijf actief bezig. Ik kan nog alles doen, alles dragen. Geen monokini natuurlijk, hoewel. Enkele jaren geleden ben ik met vrienden een keertje mee geweest naar een naturistenstrand in Nederland. Niet om te choqueren, maar omdat ik die stap voor mezelf wilde zetten. Niemand bekijkt je daar vreemd, dat is mij goed bevallen. '