Mannen en borstkanker: Jean Hellemans getuigt

Borstkanker: ook bij mannen!

Borstkanker is de meest voorkomende kanker bij vrouwen: iets meer dan één derde van de vrouwen met kanker, heeft borstkanker. Bij mannen is de ziekte eerder zeldzaam: de ziekte maakt maar 0,3% uit van het totale aantal kankers bij mannen. Maar dat betekent niet dat mannen het niet kunnen krijgen. Het risico op borstkanker is voor een vrouw echter 100 keer groter.
Mannen met borstkanker worden op dezelfde manier behandeld als hun vrouwelijke lotgenoten. De meest voorkomende behandelingen van borstkanker zijn chirurgie (een operatie), chemotherapie, radiotherapie (bestraling) en hormoontherapie.

Meer weten over borstkanker

Lotgenotencontact

De zelfhulpgroep Leven zoals Voorheen richt zich niet alleen tot vrouwen, maar ook tot mannen met borstkanker. Contact: Henk Van Daele, tel. 03/216.40.03 of André Pauwels, tel. 0475/62.88.16.

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit het tijdschrift Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

Een knobbeltje in zijn borst. Jean Hellemans moest er eerst zelf nog om lachen. Tot het ernst bleek en hij besefte dat mannen met borstkanker geen fabeltje zijn. Vandaag is hij vooral op zoek naar lotgenoten. 'Borstkanker tast me in mijn mannelijkheid aan', zegt hij. 'Daar sta ik vaak alleen mee.' Genieten doet hij van zijn kleinkinderen en van de vele vakanties in Centerparcs, waar hij zijn zorgen ontvlucht.

Tekst: Carla Rosseels, uit Leven 33, januari 2007

Het was januari 2006 toen Jean Hellemans (63) op een avond een knobbeltje in zijn borst voelde. Lachend meldde hij het nieuws aan zijn vrouw. Stel je voor, een man met een knobbeltje in zijn borst. Jeans vrouw was er minder gerust in en nam hem mee naar de huisarts. De huisarts stelde hen tamelijk gerust: mannen met borstkanker, dat komt uiterst zelden voor. De volgende dag had Jean een ontstoken tepel en twee weken later bevestigde onderzoek dat het om een kwaadaardige tumor ging.
'Dat was even schrikken', vertelt Jean. 'Maar toch besefte ik nog niet meteen hoe ernstig het was. De dokter zei dat hij snel wou opereren, maar ik protesteerde want onze volgende vakantie naar Centerparcs was al geboekt.' De dokter antwoordde nuchter dat Centerparcs er binnen vijf jaar nog zou zijn, maar Jean niet, als hij zich niet snel liet opereren. Toch zorgde de dokter ervoor dat Jean met vakantie kon. 'Niemand kon mij tegenhouden', zegt hij. 'De wonde was nog niet dicht, ik liep met flessen wondvocht onder mijn arm en om de twee dagen moest ik naar het ziekenhuis. Maar ik zou naar Centerparcs gaan. Dat was mijn manier om te bewijzen dat ze mij niet klein zouden krijgen.'

Leven met pijn

Centerparcs in Peer is al jarenlang het geliefde vakantieoord van Jean en zijn vrouw. 'Zesenveertig keer waren we er al', merkt Jean op. 'Maar ik lag ook al vijfenveertig keer in het ziekenhuis.' Jean leed al jarenlang aan diabetes; twee dagen na zijn pensionering kreeg hij een longembolie, later volgden nog een zware hartoperatie, problemen met prostaat en gal en dan borstkanker. 'Elke keer probeer ik uit de put te kruipen en mijn beperkingen te aanvaarden. Maar wanneer ik bijna boven ben, trapt er iemand op mijn hand en donder ik weer naar beneden.' Officieel is Jean van zijn borstkanker genezen. 'Maar ik ben ontzettend bang dat het terugkomt. Ik denk altijd: wat is het volgende dat op mij wacht?'

Schampere reacties

'Toen ik dat knobbeltje voor het eerst voelde, dacht ik meteen aan een artikel dat ik ooit las in de krant. Ik had daar toen zelf nog een beetje schamper over gedaan, omdat je borstkanker bij mannen helemaal niet verwacht. Maar ondertussen krijg ik zelf zo"n reactie van vrienden en kennissen: ze geloven me eerst niet of ze lachen onwennig. Ik heb het daar moeilijk mee. Er is eigenlijk te weinig aandacht voor mannen met borstkanker. Alle affiches, campagnes en publicaties gaan bijna uitsluitend over vrouwen. Daarom zou ik graag meewerken aan een campagne over mannen met borstkanker. Voor mannen is het een heel ander verhaal. De medicijnen die ik neem, worden bijvoorbeeld alleen aan vrouwen terugbetaald. Het ziekenhuis heeft daar een oplossing voor gevonden, maar bij mij roept het wel vragen op. Niet alleen over financiën en wetgeving, maar ook over het geneesmiddel zelf. Wat doen die medicijnen met mij? Zal ik, bij wijze van spreken, een meisje worden? Ben ik nog wel een man? Die medicijnen hebben nevenwerkingen. Je krijgt er vapeurs van, zoals vrouwen in de menopauze. Dat is verwarrend als man. Ook mijn libido is zo goed als verdwenen. Vroeger keek ik als gezonde man ook graag naar een blote borst op televisie. Vandaag zegt dat mij niets meer. Dat geeft mij het gevoel geen echte man meer te zijn. Gelukkig kan ik makkelijk over mijn ziekte praten, met mijn vrouw, met de familie, met andere patiënten uit onze kennissenkring. Maar ik mis mannelijke lotgenoten.'

Vragende blikken

Wat Jean ook moeilijk valt, is dat er vandaag zoveel minder kan dan vroeger. 'Ik was vroeger heel sportief. Ik zie mijn kleinkinderen opgroeien, ze houden van voetbal en sport, maar ik kan niet meer meedoen. Eerst ging ik nog wel turnen, maar door complicaties na mijn hartoperatie, kon dat ook niet meer. Wandelen gaat nog wel, maar traag en niet te ver. Autorijden is ook moeilijk, omdat mijn arm na die borstkanker na een tijdje zwaar gaat wegen. Zwemmen doe ik nog wel, al had ik het niet makkelijk om voor de eerste keer met mijn blote borstkas in het water te gaan. Elke keer voel ik die blikken, vragende blikken. Soms zeg ik dan bijna "vraag het dan".'
Gelukkig heeft Jean veel steun aan de psychologe uit het ziekenhuis. 'Ik ga nog altijd naar haar toe. Zij heeft me anders met dingen leren omgaan. Zo had ik altijd moeite om geld uit te geven voor mezelf. Als hobby doe ik aan vormgeving en lay-out, voor verenigingen of voor vrienden en kennissen. Ik droomde van een printer met drie functies in één maar kon er niet toe komen om er een te kopen. Zij heeft mij dan een opdracht gegeven. Wanneer ik haar de volgende keer zag, moest ik er een hebben. Zo is het gegaan en nu valt het mij veel makkelijker om ook iets voor mezelf te kopen.'

Eigenaardige gedachten

Gelukkig zijn en genieten. Het kan nog wel. 'Als we op stap zijn met vrienden of op vakantie in Centerparcs. Daar vallen alle zorgen van mij af. Ik laat mijn miserie thuis. We hebben er vrienden gemaakt en zelfs het personeel leeft met ons mee.'
'Toch heb ik soms eigenaardige gedachten: of ik nog wel gelukkig mag zijn en uitbundig mag lachen, of ik mijn familie niet te veel last bezorg. Zelf ben ik niet bang voor de dood, maar ik maak me zorgen wat er met mijn vrouw zal gebeuren als ik er niet meer ben. Dat valt mij dikwijls zwaar. Toch voel ik mij nog elke morgen, als ik om zes uur opsta, fris en blij. Blij dat ik er nog altijd ben, blij dat ik leef.'