Nicole en Hugo, samen moedig tegen borstkanker

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit het tijdschrift Leven naar de brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

Al 35 jaar delen Nicole Josy (59) en Hugo Sigal lief en leed op en naast de scène. 'Samen sterk' is hun handelsmerk, ook toen vorig jaar borstkanker werd vastgesteld bij Nicole: 'Een goed huwelijk en hard werken, dat is de beste therapie.'

Tekst: Marc Peirs, uit Leven 30, april 2006

Nicole: 'We waren in de lente van vorig jaar als artiestenpaar aan boord van een cruise in de Baltische zee. Tijdens de reis werd internationaal het nieuws bekend dat Kylie Minogue borstkanker heeft. Ik dacht toen: "Aï, wat erg, zo"n jong en mooi meisje." Geen idee dat mij hetzelfde te wachten stond.'

Hugo: 'Aan boord merkten we op een dag dat Nicole een klein putje had in haar linkerborst. We dachten: thuis laten we daar eens naar kijken.'

Nicole: 'Net voor de afvaart had ik mijn jaarlijkse mammografie laten doen. Elk jaar vraag ik twee opinies over het onderzoek. Om zeker te zijn. In Oslo keken we onze e-mail na in een internetcafé. Daar lazen we een verontrustend mailtje: dat we dringend contact moesten nemen in verband met de mammografie.'

Hugo: 'Het woord "kanker" stond er niet in. Maar wanneer je een dergelijk bericht te lezen krijgt, hoef je niet lang na te denken wat het zou kunnen zijn, toch?'

Nicole: 'De hemel was blauw die dag. Maar voor ons leek het even of hij dreigend op ons hoofd neerviel. Terug thuis ging alles razendsnel: op 29 mei terug in België, twee dagen later een echografie en de doorverwijzing naar het AZ in Jette, op 2 juni een punctie en metéén ging er een telefoontje naar de specialist. Hij zat in de wagen maar was via gsm bereikbaar. Kort daarna zaten we al te bespreken hoe en wanneer de operatie ging plaatsgrijpen.'

Hugo: 'De arts zei direct dat hij niet borstsparend zou kunnen opereren. Amputatie was de enige optie. Het goede nieuws was dat de tumor dicht onder het oppervlak stak. En dat hij in een vroeg stadium was ontdekt.'

Nicole: 'Een week later, op 10 juni, was er de operatie. Diezelfde avond al wou ik mezelf bekijken. 's Anderendaags heb ik me al zelf gewassen.'

Hugo: 'Toen heb ook ik het resultaat van de operatie voor het eerst gezien. De dokter heeft heel mooi kunnen opereren, vind ik. Gelukkig bleek na verder onderzoek van de klieren onder de oksels dat er geen uitzaaiingen waren. Dat Nicole een borst mist, heb ik op geen enkel moment een probleem gevonden. Ik ben met haar getrouwd om wie ze is, niet omwille van een stel borsten.'

Nicole: 'Chemotherapie en bestraling waren niet nodig. Tabletjes volstonden als aanvullende therapie. En da's maar voor een klein deel van de vrouwen met borstkanker zo. Maar voor mij was de behandeling dus beperkt tot de operatie. Na een week kon ik het ziekenhuis waar we zo goed opgevangen zijn door het hele team, al verlaten. Drie dagen later zijn we beginnen te repeteren voor de show die we de hele zomer lang aan de kust op scène brachten. Dat was van meet af aan mijn grootste zorg: de show, de muzikanten die meespelen, de 12.000 mensen die een kaartje hadden gekocht, dat moést doorgaan. Mentaal heb ik me meteen over de ziekte heen gezet. Ik heb een stevig huwelijk. Dáár haal ik kracht en energie uit.'

Hugo: 'Bij optredens komen we nu vaak in contact met vrouwen die met borstkanker zijn geconfronteerd. Wel, ook daar zijn veel vrouwen bij die moedig en positief met de ziekte omgaan. Ze zijn minder bekend en daarom valt hun verhaal minder op. Maar ze bestáán, wees daar van overtuigd.'

Nicole: 'Het enige vervelende is: ik ben gek op mooie lingerie, maar ik kan die nog niet dragen. De artsen spreken me van een borstreconstructie. Maar ik twijfel. Dat zou alweer een operatie vragen: je moet dat plannen tussen het werk door, je bent niet zeker van het resultaat. Mocht ik nu twintig of dertig zijn, ja, dán. Maar ik word dit jaar zestig. Moet ik me nog een keer laten verdoven en opereren?'

'Werken is mijn beste therapie. Ik wou na de operatie zo snel mogelijk aan de slag. Tijdens het zomerseizoen hebben we 41 shows opgevoerd van elk drie en een half uur, voor in totaal 28.000 mensen. Op een dag kwam mijn arts kijken. Hij nam me na de show apart en zei: "Dat is wel méér dan enkele liedjes zingen hé. Maar goed, als het je lukt, doe dan maar verder." (lacht).'

'Ik wou de ziekte rationeel aanpakken. Niet dramatiseren, maar gewapend met degelijke informatie van de arts het hele proces van nabij volgen. Het is ook nooit onze keuze geweest om de media in te lichten.'

Hugo: 'Maar een journalist van Het Laatste Nieuws stond me op te wachten in het ziekenhuis. Dat was de dag toen bekend werd dat Nicole geen uitzaaiingen had en dat de operatie goed gelukt was. Dus ik zei tegen de reporter dat Nicole NU genezen is verklaard. "Nicole genezen", maakt de krant ervan, in vette letters. Nauwelijks een week eerder had de krant geblokletterd "Nicole borstkanker". Natuurlijk rammelt dat verhaal. Natuurlijk moeten wij, zoals iederéén met borstkanker, afwachten. En ondertussen moet Nicole evengoéd trouw op controle en blijft het risico bestaan. Maar het verhaal over die zogezegde "genezing" ging een eigen leven leiden. En er kwamen zurige reacties. Alsof Nicole wonderlijk genezen was na amper één week!'

Nicole: 'Ik weigerde die reacties te lezen. Ik wou die onzin niet zien of horen.Tijdverlies.'

Hugo: 'Je staat hulpeloos op zo"n moment (zucht zacht). Je kan niet aan iedereen afzonderlijk gaan uitleggen hoe de vork aan de steel zit. "Nicole genezen", dat en alleen dat onthouden die boze lezers. '

'Gelukkig waren de positieve, aardige reacties veruit in de meerderheid. Honderden kaartjes met steunbetuigingen kregen we. Bij sommige staken attenties zoals een gedroogde bloem of een bidprentje. We houden die allemaal bij. Onze intentie was net om met een positief verhaal andere kankerpatiënten een riem onder het hart te steken. Om te tonen: "Kijk! Het kán ook goed aflopen!". Die goeie intentie is bij sommigen slecht gevallen. Maar verbitterd? Wij? Nee hoor, dat zijn we niet en zullen we nooit zijn.'

Nicole: 'Integendeel. Ik geniet nog meer van de momenten van vreugde: een blauwe hemel, een lekker etentje, een glaasje champagne met vrienden of met Hugo. Sinds de ziekte toosten we bij elk glas drie keer - zo blij zijn we dat we hier nog samen mogen zijn. We waren altijd al een hecht koppel. Maar sinds de kanker is de band nog inniger. We kunnen echt niet meer zonder elkaar. Vroeger deed ik wel eens boodschappen op mijn eentje. Wel, nu proberen we zelfs dát zo te plannen dat we samen naar de winkel kunnen. Een beetje koddig, nee? (lacht). We leven volgens de raad die een kennis ons ooit gaf om te genieten van het leven: "Don't forget to smell the roses". Wat er ook gebeurt: snuif die rozengeur!'

Naar het verhalenoverzicht

ONE Agency