 |  |  |
U bent hier:
Inloophuizen: binnen zonder bellen
Inloophuizen praktisch
Vrijwilligers voor inloophuizen gezocht
De VLK heeft al een heel netwerk van vrijwilligers, maar ze zoekt nog meer mensen, vooral voor de inloophuizen. Mensen die luisteren, patiënten informeren, steunen en wegwijs maken. Alle VLK-vrijwilligers krijgen een 10-daagse basisopleiding. Ook na de opleiding organiseert de VLK geregeld opleidings- en overlegmomenten voor haar vrijwilligers. Spreekt vrijwilliger worden in een inloophuis u aan? Bel dan 070/22.55.25 voor meer uitleg.
Op 14 februari 2005 opende de Vlaamse Liga tegen Kanker drie nieuwe inloophuizen voor kankerpatiënten. Een inloophuis is een open huis, een ontmoetingsplaats voor kankerpatiënten en voor hun partners, familie en vrienden. Iedereen is hier welkom, in elk stadium van de ziekte. Er is een ontmoetingsruimte waar u terechtkunt voor een individueel gesprek of gewoon voor informatie. Voor contact met lotgenoten zijn er koffiemomenten, themanamiddagen en gespreksgroepen.
Tekst: An Van de Velde, uit Leven 26, april 2005
De inloophuizen in Gent en Leuven zijn kraaknieuw, maar het Brugse huis heeft al een jaar proefgedraaid, zij het op een andere locatie dan de huidige. Een regelmatige gast van het Brugse inloophuis is Godfried Mullier, 63 jaar en alleenstaande. Hij vertelt hoe hij het inloophuis leerde kennen.
.jpg)
Godfried liep dagelijks 15 tot 20 kilometer, ging geregeld fietsen,& Zijn fysieke conditie was optimaal. Tot in 2003. Geplaagd door hevige vermoeidheid, stapte hij naar de huisarts. Na een bloed- en urineonderzoek werd hij meteen doorverwezen voor verder onderzoek. Kort daarna viel het verdict: prostaatkanker.
Godfried Mullier: Mijn reactie was klassiek: Ik ga sterven . Ik heb iemand gekend die aan kanker is overleden. Ik ben bij hem geweest om hem de nodige steun te geven. Ik heb hem zien aftakelen, pijn zien lijden. Zelf had ik 90 procent kans op genezing, 10 procent kans dat het slecht zou aflopen. Er was nog hoop. Maar die 10 procent bleef door mijn hoofd spoken.
Een paar dagen na de diagnose werd Godfried geopereerd. De tumor werd succesvol verwijderd. Minder goed nieuws was dat ook de lymfeklieren bleken aangetast. Een nieuwe operatie was geen optie, medicijnen moesten de uitzaaiingen tot stilstand brengen.
Vier keer aarzelen
Toen hij na 19 dagen uit het ziekenhuis kwam, was Godfried een gebroken man. Als alleenstaande had hij het bijzonder moeilijk om alles te verwerken. Hij sloot zich af van de buitenwereld, alleen met z n angst, z n verdriet, z n emoties.
Godfried Mullier: Ik kwam niet meer buiten. Ik zat thuis tussen vier muren, niemand om mee te praten. De emoties stapelden zich op. Vooral de angst om wat de toekomst zou brengen. Niet zozeer de angst om te sterven, vooral de manier waarop. Maanden heb ik daarmee gezeten. Angst begon mijn leven te beheersen. Ik stond echt op het randje. Ik had hulp nodig. Vier keer heb ik voor de deur van het inloophuis gestaan, ik durfde niet binnen te gaan.
Godfried besefte dat hij hulp nodig had, maar om hulp vragen viel hem bijzonder zwaar. Uiteindelijk was het zijn zus Trees die hem over de streep trok.
Godfried Mullier: Trees woont in Duitsland, 700 km van hier. Ze belde mij bijna iedere dag op, maar ik had niet de moed om eerlijk te zijn tegenover haar. En dat spijt me enorm. Trees kreeg toch argwaan en op een dag stond ze voor mijn deur. Het mooiste geschenk dat ik ooit heb gekregen, dat gevoel dat je er niet alleen voorstaat. Zij heeft me uiteindelijk overtuigd om mee te gaan naar het inloophuis en daar ben ik haar ontzettend dankbaar voor. De eerste keer viel geweldig mee. Ik had tegen mijn zus gezegd dat zij het woord maar moest voeren. Uiteindelijk ben ik zelf voortdurend aan het woord geweest. Ik ben beginnen te praten en praten. Voor mij was dat een bevrijding. Een enorme ontlading.
Positieve energie
Zijn eerste bezoek aan het Brugse inloophuis is Godfried erg goed bevallen, sindsdien loopt hij geregeld eens binnen. Hij komt naar themamomenten en naar de koffieochtenden en -namiddagen. Hij nam ook deel aan een gespreksgroep voor kankerpatiënten. Godfried Mullier: Die groepsactiviteiten zijn voor mij enorm belangrijk. Het contact met mensen, samen van gedachten wisselen, met je problemen naar buiten komen, ervaringen delen& Dingen die ik als alleenstaande zo miste. Het feit dat ik hier 100 procent aanvaard word als mens, door andere mensen. En de vrijwilligers en de coördinatoren staan altijd klaar, dat waardeer ik enorm.
Maar het allermooiste vond ik de vakantieweek van de VLK in Nieuwpoort, met andere patiënten en een aantal vrijwilligers. De mooiste vakantie van mijn leven. Daar heb ik enorm veel positieve energie opgedaan. Daar ben ik tot het besef gekomen dat je het zwarte gevaar alleen kan overwinnen door een nieuw leven te leiden, met de juiste ingesteldheid. Niet blijven piekeren, maar genieten van de kleine dingen die het leven het leven waard maken. Dat heb ik ook geleerd. Ik kijk enkel nog vooruit. Alleen de toekomst telt. Ik ben uit een diepe put geklauterd, en daar ben ik enkel in geslaagd dankzij de hulp van buitenaf. Op mijn eentje was me dat nooit gelukt. Daar ben ik van overtuigd.
Zorg op maat
In september 2003 opende het Brugse inloophuis de deuren. Sindsdien vonden al heel wat mensen de weg erheen. Iedereen is welkom voor informatie of een goed gesprek, individueel of in groep. Een afspraak maken hoeft niet: de deur staat open.
Het inloophuis in Brugge wordt gedragen door twee coördinatoren en een tiental vrijwilligers: de gastvrouwen en gastheren van het huis. Eén van die vrijwilligers is Myriam Delheid: Wie hier binnenkomt, verdient en krijgt alle aandacht. En daar wordt tijd voor gemaakt. Ik verwelkom mijn gasten, bied hun een kopje koffie aan, een koekje erbij& We zoeken een comfortabel hoekje op. En dan luister ik heel open naar wat ze mij te vertellen hebben. We luisteren, ondersteunen, informeren, verwijzen mensen eventueel door bijvoorbeeld voor praktische hulp of psychologische therapie. Maar we geven nooit medisch advies.
Open deur
Een afspraak maken hoeft niet. Je kan hier tijdens de openingsuren zomaar binnenlopen. Er zijn bovendien de koffiemomenten in het inloophuis. Dan wordt er wat gepraat, in aanwezigheid van vrijwilligers.
Myriam Delheid: Het hoeft niet per se over kanker te gaan. Maar hoe je het ook draait of keert, daar komt het gesprek wel steeds op terug. Dat is de gemeenschappelijke noemer van de mensen, daarvoor komen ze ook naar hier. Gezellig samenzijn, praten zonder schroom. Iedereen kan zijn verhaal kwijt, even op adem komen, energie opdoen. Er kan ook gelachen en gehuild worden. Mensen mogen hier zijn wie ze zijn. Ze hoeven zich niet sterker te houden dan ze zich eigenlijk voelen.
Groepswerk
Er worden ook andere groepsactiviteiten georganiseerd. Er zijn de gespreksgroepen voor patiënten en de groepen voor partners van patiënten. Zo n gespreksgroep wordt begeleid door een psycholoog. De deelnemers wisselen ervaringen uit, maar krijgen ook een structuur aangereikt die hen kan helpen beter met hun ziekte om te gaan.
Geregeld zijn er ook themabijeenkomsten over allerlei onderwerpen waarmee mensen met kanker te maken kunnen krijgen, zoals vermoeidheid, borstreconstructie, depressie, kanker en verzekeringen, voedingsproblemen, relaxatie& Meestal is er een deskundige spreker (psycholoog, sociaal werker, arts& ) die duiding geeft bij het thema en vragen beantwoordt en een patiënt die getuigt.
Myriam Delheid: Patiënten zelf zijn vaak de ervaringsdeskundigen. Die themamomenten zijn geen echte lezingen, het is niet louter luisteren. De nadruk ligt op interactie. Mensen mogen hun verhaal doen, vragen stellen, ervaringen uitwisselen. En we gaan ook de moeilijke thema s niet uit de weg. We durven het bijvoorbeeld hebben over seksualiteit en intimiteit, hoe omgaan met verlies,& Toch niet zo evident.