 |  |  |
U bent hier:
Straffe verhalen uit 12 jaar Plantjesweekend
De organisatoren van het Plantjesweekend zijn ondertussen wel bestand tegen een stootje. Maar dat neemt niet weg dat er elk jaar wel ergens een kink in de kabel is. Maar voor een Kom op'per is er voor elk probleem een creatieve oplossing! Lees het hieronder in de strafste verhalen van 12 jaar Plantjesweekend!
Torhout: elektriciteitspanne steekt stokken in de wielen
Torhout neemt sinds 1997 enthousiast deel aan het Plantjesweekend. In 2003 startte de verkoop in mineur. "In de deelgemeente Wijnendale had de verkoopploeg na een uur stappen en aanbellen nog altijd geen enkel plantje verkocht", vertelt coördinator Christelle Demoor (foto: de dame uiterst rechts). "Dat ook niemand de deur opende, vonden we heel verontrustend. Gelukkig was er geen enkele reden om aan onze verkooptalenten te twijfelen, want een elektriciteitspanne was de oorzaak van de oorverdovende stilte. Aan huis verkopen is natuurlijk moeilijk als de bel het niet doet! Nadat we van een bewoner vernamen wat er aan de hand was, zijn we onze ontgoocheling gaan doorspoelen met een sterke koffie. We hebben ons actieterrein dan maar verlegd naar de andere kant van Torhout, waar er wel stroom was en de deuren vlotter opengingen."
Hoe de kalanchoë zichzelf de das om deed
De azalea is in Vlaanderen enorm populair. Toch werden er tijdens het eerste Plantjesweekend in 1995 geen azalea's, maar kalanchoës verkocht. "We waren bang dat azalea's niet bestand zouden zijn tegen het transport", licht campagneleider Leo Leys de keuze toe. "Daarom kozen we voor de veel robuustere kalanchoë. Maar een jaar later draaide dat voordeel uit in een nadeel, want toen de vrijwilligers opnieuw kalanchoës aan de man probeerden te brengen, kregen ze van sommige mensen te horen dat ze geen plantje wilden omdat het vorige er nog altijd goed uitzag. In 1997 was de kwaliteit van de geleverde plantjes erbarmelijk: een groot deel van de voorraad had meer weg van een miniatuurkropsla dan van een kamerplant. Dat gaf de doorslag om voor de volgende editie over te schakelen naar de azalea. Een beslissing waar ik nog altijd 100% achtersta. De azalea's overleven probleemloos het vervoer en bloeien net lang genoeg. De kopers beleven een hele tijd plezier aan het plantje, maar halen elk jaar graag een nieuw exemplaar in huis."
Leo Vervecken is in 2005 op een originele manier in contact gekomen met de vrijwilligers van Kom op tegen Kanker. "Mijn vrouw was 's morgens naar de markt gefietst. Toen ze terug naar huis wou, vond ze het slot van iemand anders rond haar fiets. Ze bleef vergeefs een hele tijd wachten op de eigenaar van de andere fiets en kwam uiteindelijk te voet naar huis. Ik reed op mijn beurt naar de plaats van het gebeuren en vroeg in het politiekantoor de toestemming om het "vreemde" slot met een kniptang open te maken. Op weg van het kantoor naar de per abuis gekoppelde fietsen, vroeg iemand me of ik een plantje voor Kom op tegen Kanker wou kopen. "Straks mevrouw," antwoordde ik, "eerst even het slot van die damesfiets daar doorknippen". De dame keek in de richting die ik aanwees. Plots werd duidelijk dat het mysterieuze slot van haar was, ze dacht dat de fiets van mijn vrouw die van haar vriendin was. Met een dubbele buit - de fiets en een plantje - trok ik tevreden huiswaarts." Ook voor Kom op tegen Kanker kreeg dit verhaal een mooi staartje: Leo Vervecken engageerde zich het jaar erna als verkoper en ook voor 2007 heeft hij zich al opgegeven als vrijwilliger!
Voor Hilde Neven, districtscoördinator van Vlaams-Brabant, was 2005 tot nu toe de meest bewogen editie. "Om een naburige gemeente uit de nood te helpen, trok ik op zaterdagmiddag naar Bekkevoort om enkele extra dozen azalea's op te halen. De gemeentelijke garage waar de dozen stonden, was uiteraard op slot. Dan maar een telefoontje naar de burgemeester. Die was net in zijn tuin aan het werken, maar wilde mij graag helpen. Even later kwam hij aangefietst, in korte broek en met de sleutel op zak. Hij draaide de sleutel in het slot, rolde de poort open en samen drongen we in het donker naar binnen op zoek naar het licht. Plots weerklonk een hels lawaai: het alarm was afgegaan en enkele tellen later verscheen een politiecombi. De agent keek verwonderd naar de indringer in korte broek die sterk op zijn burgemeester leek. Maar toen hij de dozen met azalea's zag, snapte hij plots wat er aan de hand was. Samen met de burgemeester heeft hij de dozen voor mij ingeladen. Eind goed, al goed!"
Voorbij de vrachtwagenblokkades
Sinds 1999 vertrouwt Kom op tegen Kanker het transport van de plantjes toe aan Jetcar. De firma werd meteen zwaar op de proef gesteld, want in dat jaar moesten er op het laatste nippertje enkele ladingen slechte plantjes vervangen worden door goede. "We wisten meteen waar we aan toe waren", lacht zaakvoerder Johan Van Keer. "Maar door een tandje bij te steken, konden we klus gelukkig tijdig klaren. Het volgende jaar was zowaar nog hectischer: door wegblokkades van actievoerende vrachtwagenchauffeurs, kwamen de vrachtwagens die de plantjes vervoerden, muurvast te zitten. We hebben met moto's tussen de vrachtwagens gelaveerd om de plantjes op te pikken en over te laden in bestelwagens en auto's met aanhangwagens. Die hadden we in de buurt van de autosnelweg geparkeerd. Bereidwillige chauffeurs hebben enkele nachten niet geslapen maar ook de bedienden, mijn ouders, mijn echtgenote en ikzelf gingen de baan op. Kom op tegen Kanker is voor mij geen gewone klant, daarom vind ik het niet meer dan normaal om een buitengewone inspanning te leveren als de actie in het honderd dreigt te lopen door factoren die we zelf niet in de hand hebben."