Topkok Felix Alen over 35 jaar lief en leed

Praten met lotgenoten

U kunt hiervoor o.a. bij de lotgenotentelefoon voor Hodgkin- en non-Hodgkinlymfomen terecht:
Antwerpen en Waasland: 03/219.21.83
Vlaams-Brabant: 054/33.73.30
Oost- en West-Vlaanderen: 059/23.85.65

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit het tijdschrift Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

Topkok Felix Alen (56) kan bogen op een indrukwekkend palmares. In zijn "Hof te Rhode" in Diest serveert hij gastronomische hoogstandjes, hij schreef tal van kookboeken, geeft kookshows en -workshops. Drie keer ging hij ook de strijd aan met kanker. Met succes.

Tekst: An Van de Velde, uit Leven 34, april 2007

Felix Alen is amper 20 jaar als hij Hodgkinlymfoom krijgt, een kanker van het lymfestelsel. Net afgestudeerd en aan de slag in de keuken van het paleis in Laken, als huiskok voor koning Boudewijn en koningin Fabiola.
Felix Alen: 'Ik had verschrikkelijk veel dorst, ik dronk wel vier of vijf liter water per dag. Voor de rest had ik weinig last. Ik werkte hard, deed veel aan sport. Ik was vermagerd, ja, door de trainingen en de stress, dacht ik. Als jonge snaak sta je daar verder niet bij stil. Ik voelde ook klieren in mijn nek en in mijn lies. 'Te hard gewerkt of te zwaar op stap geweest?', dacht ik. Maar de klieren bleven gezwollen. Het woord kanker is nooit gevallen. In die tijd werd daar ook niet over gesproken. Ik had een bloedziekte, volgens de dokters. Over chemotherapie hadden ze het ook niet. Ik kreeg twee of drie keer baxters, een paar maanden later was ik weer aan de slag.'

Zwarte jaren
In 1970 opent Felix Alen een traiteurzaak in Diest, die meteen loopt als een trein. Drie jaar later koopt moeder Alen een stuk grond in Schaffen met een bouwvallige hoeve erop, voor de oude dag van vader. Maar de plannen veranderen en de eerste stenen van Hof te Rhode zijn snel gelegd.
Felix Alen: 'In 1974, kort voor de opening, voelde ik weer klieren. Ik dacht dat het door de stress kwam, want we hebben alles eigenhandig verbouwd. Maar de ziekte was terug en deze keer was het menens: ook de lymfeklieren rond mijn longen waren gezwollen. Ik kreeg een nieuwe, agressieve chemokuur. Twee jaar ben ik in behandeling geweest. Verschrikkelijk, de donkerste periode in mijn leven. Iedereen die chemo gehad heeft, weet waarover ik het heb. Kotsmisselijk was ik, dagen lang. Ik reed naar Leuven met een emmer tussen mijn benen. Om de tien minuten moest ik overgeven, constant dat braakgevoel. Twee dagen voor ik een nieuwe dosis kreeg, liep ik al te kokhalzen. De kliniekziekte, zeiden de dokters, het zat in mijn hoofd. Zelfs jaren later werd ik nog misselijk als ik door Leuven reed, waar het ziekenhuis was. En de weerzin blijft. Naar medische programma"s op tv kan ik nog altijd niet kijken.'

Kinderverdriet
'Tussen je 20ste en je 30ste ben je in de fleur van je leven', gaat Felix Alen verder. 'Je hebt ambitie, maakt plannen. Niks kan je overkomen. Ik stond op het punt een eigen zaak te beginnen en plots ben je nog zó groot (wijst op kniehoogte). Maar ik ben een vechter. Het kwam niet in mij op om mij laten te gaan, waarschijnlijk ook omdat ik niet wist dat het kanker was. En chemotherapie? Wist ik veel. Ik kreeg toch "baxters"? Pas jaren later ben ik gaan uitpluizen wat chemotherapie eigenlijk was. Sindsdien besef ik dat ik toch wel door het oog van de naald ben gekropen.'
Maar kanker tempert de ambitie van de chef niet, integendeel. Hij slaat zich er door en werkt zich op tot topkok. Hof te Rhode groeit uit tot een complex van feestzalen en salons waar de gasten topgastronomie geserveerd krijgen. Al heeft de ziekte wel haar sporen nagelaten.
Felix Alen: 'Door de chemotherapie kan ik geen kinderen krijgen. Spijtig, want die voortplantingsdrang zit er toch in. En daar zie je van af. Zeker als vrienden beginnen langs te komen met hun kinderwagens. Waarom ik niet? Tussen mijn 30ste en mijn 35ste heb ik het daar verschrikkelijk moeilijk mee gehad. Rond mijn 42ste kwam die kinderwens weer boven. Toen heb ik Conny leren kennen, de vrouw met wie ik nu al tien jaar gelukkig getrouwd ben. Maar het kan niet en ik heb me daar bij neergelegd, ik heb een stiefzoon in de plaats gekregen.'

Oude film
Begin 2006 krijgt de oude kankerhistorie plots opnieuw een staartje. Felix Alen: 'Ik had een moedervlekje onder mijn borst met een klein zwart puntje, zo groot als een kaviaarbolletje. Conny had al tien keer gezegd: ga toch eens naar een dokter en laat dat bekijken. Wie gaat er nu met een zwart puntje naar de dokter? Uiteindelijk ben ik toch naar een dermatoloog gestapt en die heeft het vlekje weggesneden. Een paar dagen later kreeg ik telefoon: of ik toch nog even wou langskomen. Het was niet zo fraai, een melanoom. Huidkanker dus. Twee dagen later lag ik weer in het ziekenhuis. Ik ben meteen geopereerd, onder narcose. Ze hebben een heel stuk weefsel uit mijn borst gesneden en ook de lymfeklieren onderzocht om te zien of die ook aangetast waren. Plots begint de film van dertig jaar geleden weer te draaien. Jongens, dacht ik, hier lig ik weer. Ik werkte keihard, raasde als een TGV door mijn vak. En een onnozel zwart puntje kan je zo onderuit halen. Gelukkig waren de lymfeklieren in orde. Geen chemo dus, dat was een opluchting. Het enige dat ik eraan overhoud, is een litteken. Maar als ik niet naar Conny geluisterd had, was het misschien al te laat. Daarom zeg ik ook aan iedereen: mensen alsjeblief, pas toch op met de zon en laat verdachte huidvlekjes meteen onderzoeken.'

Beroep? Feesten!
Intussen is Felix Alen weer vol energie aan de slag. Bezig in zijn zaak en met al die andere dingen.
Felix Alen: 'Ik moet nog geregeld op controle, en dat is altijd een bang moment. Want het blijft natuurlijk wel hangen. Als ik bij de dokter zit, spoken er weer duizend en één dingen door mijn hoofd. Maar ik blijf positief. Ik heb mijn leven terug in handen genomen, mét de steun van mijn omgeving. Ere wie ere toekomt. Ik blijf gewoon mijn ding doen. Feesten is mijn beroep en ik hou van mijn vak. Ik amuseer mij, maar het is ook hard werken en afzien. Met eten bezig zijn is dé uitdaging in mijn leven.'

Diner voor de premier
Felix Alen zet zich ook gratis in voor de goede zaak. Eind september nam hij voor de tweede keer de leiding van de keuken in handen op het fundraising diner van premier Guy Verhofstadt. In de prestigieuze Concert Noble in Brussel zaten 550 topmanagers en industriëlen aan de dis. De opbrengst - 208.000 euro - ging naar Kom op tegen Kanker.
Felix Alen: 'Ik wil gerust een paar dagen per jaar gratis werken en als een schooier om sponsering vragen als ik weet dat het geld goed besteed wordt. Tegelijkertijd wil ik mensen de boodschap meegeven: kanker ís te genezen, in veel gevallen toch. Kijk naar mij. Geef de moed niet op. De wetenschap staat al ver, maar ik wil me ook inzetten om chemo een beetje menselijker te maken. Het schijnt wel dat er nu betere medicijnen zijn om de nevenwerkingen van de chemo op te vangen. Ik hoop het, want het is echt niet te onderschatten.'