Vrijwilligers: onmisbare schakel in inloophuis

Inloophuizen: individuele begeleiding en groepsactiviteiten

In een inloophuis kan iedereen, kankerpatiënten, familie en vrienden binnenlopen, zonder afspraak. Vrijwilligers luisteren er vooral naar u, en ze geven informatie en advies. Naast deze individuele aanpak vinden er ook groepsactiviteiten plaats, zoals koffie- en themamomenten, relaxatiesessies en gespreksgroepen.
Een koffiemoment is een informele babbel (bij een kop koffie), tussen lotgenoten. Een themamoment is een voordracht (van artsen, psychologen, sociaal werkers. bijv. over borstreconstructie, voeding, communicatie met uw arts enz.), met ruime gelegenheid om vragen te stellen en ervaringen uit te wisselen. Een gespreksgroep is een reeks van 10 bijeenkomsten met lotgenoten, met de nadruk op de emotionele verwerking van de ziekte en begeleid door een psycholoog of -therapeut.
Het aanbod slaat duidelijk aan. Het voorbije jaar ontvingen de VLK-inloophuizen 3878 bezoekers en 1624 telefonische oproepen. Vooral de themamomenten trekken veel geïnteresseerden (1724 deelnemers in 2006).
De VLK heeft inloophuizen in Brugge, Gent, Leuven, Mechelen en Turnhout (open elke werkdag van 9.30u. tot 16.30u). Hier vindt u de adressen en activiteiten.

Schrijf ons!

Stuur uw reactie op artikels uit Leven naar brievenbus@tegenkanker.be, de lezersrubriek van het tijdschrift. We nemen uw brief mogelijk op in het volgende nummer.

'Na een activiteit zie ik de mensen zichtbaar opgelucht huiswaarts keren. Dankbaar ook. Dat motiveert me om hier vrijwilligerstaken te blijven opnemen.' Aan het woord is de 45-jarige Hilde Dockx. Samen met 22 andere streekgenoten draagt ze mee de werking van het inloophuis in Turnhout. We treffen haar na een koffiemoment waar ze als gastvrouw optrad.

Tekst: Frederika Hostens, uit Leven 35, juli 2007

'Ik heb tien jaar als verpleegkundige gewerkt en gezien hoe moeilijk het voor kankerpatiënten is om hun ziekte te verwerken. Die verwerking is allesbehalve afgerond als ze het ziekenhuis verlaten. Een lange en moeilijke weg ligt dan nog voor hen. Het is geruststellend te weten dat mensen die kanker hebben (gehad) terechtkunnen in een inloophuis, dat ze niet aan hun lot worden overgelaten. Met mijn bescheiden inzet hoop ik de zware last op hun schouders wat te verlichten. Ik ben dertien jaar geleden gestopt met werken om zelf voor mijn kinderen te zorgen. Nu ze alledrie naar school gaan, komt er tijd vrij. Voor mij was het een evidente keuze om die tijd aan vrijwilligerswerk voor mensen met kanker te besteden.'

Goed voorbereid
Vorig jaar volgde Hilde de basiscursus die alle vrijwilligers van de Vlaamse Liga tegen Kanker (VLK) volgen. 'Met het oog op de opening van het inloophuis in Turnhout, ging er hier zo"n cursus van start. Ik werd opgebeld omdat ik ooit had laten vallen dat ik het wel zag zitten om als vrijwilliger voor de VLK te werken. De basiscursus was gespreid over tien dagen, soms overdag, soms "s avonds, soms in het weekend. We leerden er veel over communicatie, beroepsgeheim, medische aspecten. en maakten kennis met de brede waaier zelfhulpgroepen. We bezochten met onze groep ook de inloophuizen van Mechelen en Brugge, om te kijken hoe die het aanpakken.'
De cursus in Turnhout startte en eindigde met 23 deelnemers. 'Niemand haakte af', merkt Hilde trots op. 'Na afloop van de cursus moesten we nog even geduld oefenen omdat de verbouwingswerken vertraging hadden opgelopen. In die wachtperiode kwamen we eenmaal per maand samen en sinds de opening van het inloophuis in februari blijven we dat doen. We delen onze ervaringen en leren veel van elkaar.'

Neutraal terrein
Er zijn verschillende taken voor de vrijwilligers: het onthaal verzorgen, gastvrouw of -heer zijn op de koffie- of themamomenten, individuele gesprekken voeren. Hilde: 'We werken met een doorschuifsysteem zodat iedereen met al die facetten kennismaakt. Vanmorgen heb ik het koffiemoment begeleid. Als vrijwilliger heb je dan de taak om het gesprek in goede banen te leiden en ervoor te zorgen dat de mensen bij het onderwerp blijven. Het is niet de bedoeling om over van alles en nog wat te praten, mensen komen naar hier om over hun ziekte te praten met lotgenoten. Ze willen weten hoe de anderen bepaalde moeilijkheden ervaren, hoe ze problemen oplossen, wat ze meemaken. Voor de ene persoon is het makkelijker om in groep over zichzelf te praten dan voor de andere. Maar na een tijdje vindt iedereen wel een aanknopingspunt en begint elk verhaal op zich te groeien. Mensen ondervinden dat ze in alle rust hun verhaal kunnen vertellen en dat de anderen er respectvol mee omgaan.'
Ook bij de mensen die los van de activiteiten het inloophuis binnenwandelen, speelt dit mee. 'Natuurlijk hebben de meeste onder hen al honderden keren hun verhaal gedaan aan familie en vrienden, maar toch voelen ze de behoefte om alles nog 's te vertellen aan iemand die ze niet kennen. Hier komen ze op neutraal terrein en kunnen ze gewoon zichzelf zijn, alle druk van buitenaf valt weg. Blijkbaar lucht dat enorm op.'